Aangereden door bromfiets

[28 augustus 2003]

Ik ga naar een computerwinkel in Hengelo om mijn nieuwe computer op te halen. Op de terugweg, als ik net een honderd meter van de winkel verwijderd ben, moet ik stoppen voor een verkeerslicht. Ik controleer of de computer op de stoel naast mij wel stevig staat, en ik hoor meteen een grote klap tegen de achterkant van mijn auto.
Omdat ik netjes in de file sta én mijn aandacht bij de computerdoos heb, ben ik even de kluts kwijt over wat er precies gebeurt. Als ik de twee jongens op de brommer rechts naast de auto een beetje suffig naar mij zie kijken, dan snap ik wel dat zij de schuldigen zijn.

Ik kijk de bestuurder doordringend aan en probeer het nummer op het bromfietsplaatje in me op te nemen. Want ik voel al aankomen wat er gebeurt: ze rijden gewoon door, rechtsaf een zijstraatje in. Ik sta paf, en ik kan ze niet achterna omdat ik in de file sta. Ik stap uit om de schade te bekijken, een vrouwelijke getuige op het trottoir leeft mee maar kan ook geen verdere informatie geven. Achteraf gezien had ik haar getuigenis moeten noteren.
Inmiddels is het verkeerslicht groen en zijn de auto's vóór mij vertrokken en rijden de auto's achter mij om mij heen. Daar hoef ik dus ook geen hulp van te verwachten.

En waar gebeurt dit alles? Pal voor het hoofdbureau van politie! En waar zijn al die politieagenten? Ik zie er geen. Het filmpje dat er tientallen dienders spontaan het politiebureau komen uitstormen om achter de boef op een bromfiets aan te rennen, wordt niet gestart. Ik zet de auto aan de kant en ga het bureau binnen om de aanrijding te melden.
Een vriendelijke, maar vermoeide agente achter de balie staat mij te woord. Later blijkt dat de vrouw het werk die dag erg zwaar vindt, ze wou dat ze thuis was. Ik bied dan spontaan aan om haar werk even over te nemen als ik het zou kunnen. Maar nu ben ik nog niet zo ver.
Ik ben nog zo van mijn stuk dat ik het kenteken van mijn oude auto (Honda Jazz) opdreun, maar gelukkig kan ik vanuit het gebouw mijn huidige auto (Honda Logo) zien staan en zo het goede nummer geven.

Ik kan de eerste drie tekens van het bromfietsplaatje geven, de kleur van de bromfiets weet ik niet meer zeker - ik aarzel tussen zwart en rood - en de kleur van de bestuurder is geen probleem. Die heb ik goed aangekeken en die is in elk geval niet blank. Welke nationaliteit? Tja, daar heb ik niet veel verstand van, ik hou het op negroïde. De vrouw noteert alles, maar ik verwacht niet dat er veel actie van de politie zal volgen.
Terug bij de auto zie ik veel rode laksporen op de bumper, ik veeg mijn vinger er overheen en ga terug naar de politievrouw om die kleur te melden. Dan dringt het tot de agente door dat het eigenlijk een aanrijding met doorrijding is en is ze van mening dat ik toch een officiëel proces verbaal moet laten opmaken.

Ik vind het goed, maar omdat mijn auto voor een uitrit staat ga ik die eerst even verplaatsen. Op de nieuwe parkeerplek valt de computer op de passagiersstoel wel erg op, en vind ik het verstandiger om die in de bagageruimte achter te zetten.
Dan kom ik weer wat tot rust, en zet ik mijn criminelenradar aan: ik ga de bromfiets en zijn bestuurder opsporen. Mijn radar werkt goed, want ik loop er bijna rechtstreeks naar toe. De bromfiets staat niet eens zo heel verdekt opgesteld, ik kan hem van de doorgaande weg zien.
Ik sla het hele verzekeringsnummer op in mijn hoofd en ga terug naar de politie. Daar wordt het verhaal nu interessanter, en ze besluiten om er een surveillancewagen op af te sturen. Bij welke coffeeshop had ik de bromfiets zien staan? Ik leg uit welke kenmerken die shop heeft en een jongeman die net aangifte komt doen van diefstal van zijn bromfiets weet toevallig de naam.

De agent die mijn aangifte zou gaan opnemen, duikt op en is van mening dat ik beter terug kan gaan naar de plek waar de bromfiets staat om daar te wachten op de surveillanten. Er wordt telefonisch overlegd met de agenten op straat en die vinden dat ik beter op het bureau kan wachten, zodat ze eerst mijn verhaal even kunnen aanhoren.
De baliemedewerkster en ik zijn van mening dat we beter direct naar de plek kunnen gaan, omdat het voertuig er nu nog staat. Een oudere agent mengt zich in de zaak en deelt die mening. Ik neem afscheid en zeg dat ik in de buurt van de coffeeshop wacht en de brommer in de gaten zal houden.

Als de politieauto verschijnt gaan de agenten en ik samen naar de brommer toe, en leg ik uit wat er is gebeurd.
Ik zeg dat, gezien de sporen op mijn auto, de brommer schade moet hebben aan de voorkant.
Schade aan de voorkant? De brommer is een en al schade, er is maar weinig nog heel aan. Kennelijk rijden de jongens er altijd zo achterlijk mee.
Een van de twee agenten zegt dat ze eigenlijk maar weinig aan het bromfietsplaatje hebben, omdat ze daarmee de eigenaar niet kunnen achterhalen. Ik ben erg verbaasd en dacht het tegendeel.
Ik beschrijf de bestuurder en dan komt die net uit de coffeeshop, samen met een paar anderen. Ik krijg sterk de indruk dat de agenten niet erg veel zin hebben in het achterhalen van de dader, maar een van beiden begint toch met het ondervragen van de jongens die uit de coffeeshop gekomen zijn.
Ik vraag de agenten of ze voldoende weten en zeg dat ik liever naar de auto terugga, omdat anders straks mijn nieuwe computer nog gestolen is ook.

Een paar uur later belt een van de agenten op om een telefonische aangifte op te nemen en hij deelt mee dat ze de eigenaar van de bromfiets hebben gesproken. Hij heeft ontkend...Resultaat v.d. aangifte