De Do's & Don'ts van de Fraudehelpdesk

1 december 2016

De Fraudehelpdesk doet goed werk door te waarschuwen voor allerlei vormen van fraude en oplichting. Ook geeft zij regelmatig tips en adviezen om schade te voorkomen. Onder het motto: “Voorkom oplichting bij aankopen in webshops” heeft men nu een lijst opgesteld met “Wat doe je wel...” en “Wat doe je niet...”.
Met ons commentaar erbij, blijkt dat het toch allemaal niet zo eenvoudig is. De tekst achter een kogel (•) is van de Fraudehelpdesk, onze reactie staat eronder.

Wat doe je wel...

• De webshop is goed gevuld en er worden veel andere artikelen aangeboden.
Een nep-webshop neemt vaak klakkeloos productbeschrijvingen over van andere webshops. De hoeveelheid artikelen zegt dus niks over de betrouwbaarheid.

• Ik gebruik een creditcard of Paypal, want dan ben ik in veel gevallen verzekerd.
Ik heb geen creditcard of Paypal, want beide worden veelvuldig gebruikt voor fraude.

• Ik ga alleen voor redelijke prijzen en vergelijk deze met andere sites.
Wat zijn redelijke prijzen? Prijsstunters kunnen best betrouwbaar zijn. Vergelijking met andere shops is tijdrovend en vaak lastig.

• Ik bekijk of de site al langer bestaat.
Hoe doe je dat? En kan een beginnende shop niet betrouwbaar zijn?

• Ik check of de site wel echt van de winkelketen is die in de URL wordt genoemd.
Hoe doe je dat? Internetadressen zijn vaak zó onbegrijpelijk dat er geen touw aan vast te knopen is. Bovendien zijn er veel meer webshops dan bekende winkelketens. De minder bekende moeten toch ook een kans krijgen om te groeien!

• De naam van de webshop typ ik in bij Google.
Dat is het allerslechtste advies! Gebruik liever Ixquick, DuckDuckGo of een van de vele andere zoekdiensten.

• De keurmerken voor betrouwbare webshops ken ik en ik check of deze aanwezig zijn voordat ik een bestelling plaats.
Elke shop kan keurmerken plaatsen, dat zegt verder niets. Bovendien zijn er veel betrouwbaar ogende nepkeurmerken.

• Ik betaal bij voorkeur niet vooraf.
In een échte winkel betaalt men eerst voordat men het product krijgt. Anders zou er maar heel weinig afgerekend worden. En dat geldt nog sterker voor webwinkelen.

• Ik check de algemene voorwaarden die op de website staan.
Als die al te vinden zijn, dan zijn ze vaak zó onbegrijpelijk en lang, dat er nauwelijks doorheen te komen is.

Wat doe je niet...

• Het aanbod is zeer beperkt en onlogisch van samenstelling.
Beperkt en Onlogisch zijn relatieve begrippen, vaak is een beperkt aanbod eerder een zegen.

• Ik doe wat me gevraagd wordt en betaal via anonieme kanalen als Western Union, MoneyGram of Bitcoins.

• Een artikel voor een spotprijs? Mijn geluksdag!
Er bestáán spotprijzen, vaak ook maar heel tijdelijk, maar men moet goed oppassen.

• De shop ziet er goed uit, dus waarom wantrouwen?
Goed punt, iedereen kan een professioneel uitziende webzijde (laten) maken.

• De naam van een grote keten zit in de URL, dus ik ga er van uit dat het betrouwbaar is.
Namen van grote ketens worden inderdaad het vaakst misbruikt door criminelen.

• De gegevens van de webshop verifieer ik als ik na mijn bestelling niks meer hoor.

• Keurmerken checken? Daar heb ik geen tijd voor.
Er zijn goede en slechte keurmerken. Voor die laatste hoeft een webshop alleen maar te betalen, ze stellen niks voor en bieden geen enkele garantie. Er moet eerst een keurmerk voor de keurmerken komen.

• Vertrouwen hoort erbij, dus ik betaal vooraf als dat wordt gevraagd.
Klanten zijn vaak minder te vertrouwen dan ondernemers. Dus zit er helaas niets anders op.

• Er staat geen info over voorwaarden, verzending of retourbeleid op de site, maar dat zit vast wel goed.
Het verplichte retourbeleid kost webshops handenvol geld, maar is een goede zaak op zich.