Ria's levensverhaal

Ik ben nu 48, maar om nu te zeggen dat dat allemaal leuke en gelukkige jaren zijn geweest... nou niet echt.
Ik ben incestslachtoffer, en ik had altijd gedacht dat dat zich had afgespeeld van m'n 9de tot m'n 12de, maar dan hoor je toevallig als 45-jarige je moeder zeggen dat je 3 was. Op dat moment houdt je wereld echt even op te bestaan, vooral omdat ze mij heeft laten geloven dat ze het nooit geweten heeft. Pas vlak voor m'n 12-de verjaardag kwam ze er achter...zegt ze, en dan blijkt nu dat ze het dus al die jaren geweten heeft en het gewoon heeft laten gebeuren.

Buiten die incest zijn mijn andere ervaringen met mannen nou ook niet bepaald leuk.
Als 7-jarige was daar de ‘kinderlokker’, zoals dat toen heette. Gelukkig liep dat goed af, heb als een gek lopen gillen dus en of dat hij wilde lopen, vooral omdat er op een veld ernaast gevoetbald werd.

Na de scheiding van mijn ouders, toen ik 12 was, ben ik bijna dagelijks mishandeld door m'n moeder. Ze vond het schijnbaar leuk om me bewusteloos te slaan, keel dicht te drukken of zo hard schoppen dat je geen gevoel meer in je benen had, en dan daarna als je huilde, je willen troosten, net alsof niet zij maar ikzelf me pijn had gedaan.
Op mijn 16de ben ik vrijwillig naar een kindertehuis gegaan en dat is nog steeds m'n mooiste stukje jeugd dat ik heb gehad. Ondanks... 3 aanrandingen in 6 maanden tijd.

Ik heb mijn eerste man daar leren kennen, hij zat in een jongenstehuis, maar na een poosje veranderde hij en begon ook te slaan en dreigen, vooral omdat ik door de andere ervaringen zó bang was geworden voor mannen dat ik helemaal verstijfde zo gauw ik maar aangeraakt werd, of er zelfs maar gezegd werd dat we naar bed gingen, dan zat ik panisch opgekruld op bed.

In die tijd had ik de vader van mijn zoon leren kennen. Hij voorkwam een paar keer dat mijn man mij wilde slaan en toen ik eindelijk de moed had om weg te gaan ben ik naar hem toegegaan.
En dat heb ik geweten, ik was heel wat beter af bij mijn ex dan bij deze man. Hij vond dat ik mijn verleden nu maar verwerkt moest hebben en dus stond het voor hem gewoon vast dat hij er vier keer per dag overheen kon, goed-, zoniet kwaadschiks. Met als gevolg dat ik binnen no-time zwanger was én bont en blauw geslagen.

Doordat ik op dat moment ook medicijnen gebruikte liep de zwangerschap op een miskraam uit. Ik heb maar een paar dagen rust gekregen toen het hele spelletje weer opnieuw begon. Weer sexueel misbruikt worden, gebruikt worden als boksbal en wéér zwanger. Het probleem was nl. dat ik geen pil kon slikken en hij weigerde om condooms te gebruiken, maar er steevast wel 3 á 4 keer over heen wilde...

Hoezo je slaat geen vrouwen (zijn commentaar op mijn ex)? Hij sloeg zwángere vrouwen, zal wel minder erg geweest zijn, denk je niet? Maar okee, m'n moeder gebeld, die was ondertussen hertrouwd, en ik kon daar wel tijdelijk in huis tot er wat anders voor mij was.
Dat werd toen een tijdelijk verblijf in een Blijf van mijn lijf-huis. Ik werd daar vrij snel toegelaten onder het mom van: ze wordt door haar stiefvader lastig gevallen. Dat hadden ze als smoes gebruikt om er spoed achter te kunnen zetten. Het wrange was alleen dat het geen smoes bleef, hij kon werkelijk zijn handen niet thuishouden.
En toen ik dat ook aan mijn moeder vertelde geloofde ze me niet. "Je hebt het vast verkeerd begrepen, we houden gewoon van je." Dus werd ik voor leugenaar uitgemaakt en zat ik een tijdje later met m'n zoontje op een kleine flat. Gelukkig had ik in het huis wel een paar, dacht ik, vriendinnen gemaakt. Dacht ik omdat twee van de drie ook al misbruik van mij maakten.
Ik was zo bang om alleen te zijn dat ik hun zelfs mijn laatste geld leende... en het niet eens terug durfde te vragen als ik zelf zonder zat.
Gelukkig was er één bij die na een poos ingreep, en die is nu al 26 jaar de beste vriendin die je je maar kunt wensen.

Toen mijn zoon 8 was ontmoette ik mijn tweede man en ik dacht dat ik nu de ware wel had gevonden. Maar ik had mij blind gestaard op zijn 'leuke' manier van doen met zijn 3 kinderen, en mijn zoon was helemaal idolaat van hem.
Dus trouwplannen, we trouwden een jaar later in '88, proberen zwanger te worden. Dat lukte na nog eens 3 miskramen/vroeggeboortes, en in september '89 werd mijn dochter geboren. En dan ben je happy, je hebt leuke (stief-)kinderen, een leuke man en je woont op een grote rose wolk... die dus een ballon blijkt te zijn die uit elkaar knalt als je jongste drie maanden oud is.

Tijdens de laatste zwangerschap heb ik meer in het ziekenhuis gelegen dan dat ik er uit ben geweest, vanaf het begin heb ik bloed verloren en weeën gehad en met 3 maanden zelfs al persweeën, en toen was ik net 4 dagen terug uit het ziekenhuis, dus weer met loeiende sirenes terug. En zo ben ik nog twee maal heen en terug gebracht, steeds voor een lang veblijf, tot ze eindelijk eens echo's maakten van mijn onderbuik. Omdat ik al vanaf het begin had gezegd dat ik zwanger was van een tweeling. Volgens hun niet... maar ik had dus wel gelijk er zat nog een kindje maar dat heeft al de tijd achter het voorste kindje gezeten. Normaal liggen tweelingen naast of onder elkaar, maar mijn twee meisjes lagen achter elkaar.
De nacht na de gemaakte echo verloor ik het kindje. En mocht ik de laatste weken tot aan de bevalling naar huis. En dan onderzoeken ze het 'vruchtje' en krijg je, terwijl je dochter van 3 maand op schoot zit en je nog wel een paar kinderen wilt, te horen dat je nooit geen kinderen weer mag hebben, dat de kans op nog een gezond kind nihil is.
Dus ga je naar huis en denk je dat je wel een troostende arm om je heen geslagen krijgt. Nou niet dus, ik kreeg heel koud te horen dat ik blij moest zijn dat zij voor mij beslisten dat ik geen kinderen meer moest nemen. Het kwam er op neer dat hij er geen meer wilde, deze zelfs niet eens had willen hebben. En dan zit je daar, je droom uit elkaar gespat, een pracht van een baby, een fijne zoon en leuke stiefkinderen... en je bent doodongelukkig.

Ik ben toen in een depressie gekomen die bijna 12 jaar heeft geduurd. De moeilijkste tijd ooit, vooral omdat mijn dochter mij toen ook pas leerde kennen. Na 12 jaar medicijnen en psychiaters die niets hielpen, heb ik mij op eigen verzoek maar op laten nemen, toen ik er achter kwam dat mijn dochter mij niet alleen durfde te laten uit angst dat ik me zelf wat aan zou doen.
Ik heb ook, door verkeerde medicatie, 7 pogingen gedaan maar steeds was daar weer mijn dochter op het goede moment en wist ik dat ik voor haar door moest gaan. Ik had ook de belofte gedaan, toen ik zwanger was, dat zij wel in een compleet gezin zou opgroeien, en daar wilde ik me ook aan houden.

Toen Joyce 2 jaar was had ik al tegen de anderen gezegd dat als er tussen hun vader en mij niets veranderde ik, zodra Joyce uit huis zou gaan, mijn koffer naast die van haar zou staan. Dan had ik me aan mijn belofte gehouden, ook al zou het nog 18 jaar duren. Na mijn opname had ik de hoop dat het beter zou gaan, maar alleen de relatie die ik met mijn dochter kreeg werd steeds meer die van moeder en dochter. Joyce was 12 toen ze me voor het eerst heeft horen en zien lachen. Ze kende me alleen maar als iemand die naar beneden ging, ging zitten en daar aan het eind van de dag nog zat tot ik weer naar bed ging.
Het heeft nog heel lang geduurd voor ze zover was dat ze niet meer bang was dat ik weer een terugslag zou krijgen. Door de verkeerde medicatie, waardeloze psychiater en hopeloze toestand thuis was ik wel in aanraking gekomen met de politie, maar dat ik opgepakt ben toen is het beste dat me had kunnen overkomen.

Op aanraden van mijn contactpersoon bij de reclassering heb ik mij toen vrijwillig aangemeld bij een opvanghuis. Hier kreeg ik eindelijk de hulp die ik zo nodig had. Ik ben er niet trots op hoe ik aan die hulp ben gekomen maar het is toch wel erg dat je eerst met de politie in aanraking moet komen om geholpen te worden.
Het waren hele heftige bezoeken, maar die hebben mij zo sterk gemaakt dat ik vorig jaar november heb aangegeven dat ik zo niet meer verder wilde en 3 weken later, 22 december, was mijn scheiding erdoor. Pech had ik dat, doordat ik geen inkomen had en daardoor geen woning, ik nog verplicht werd om bij mijn ex te wonen. Nou dat was het ergste wat je je maar kunt voorstellen, het was gewoon een hel. Hij had me al geen 7 jaar meer aangeraakt, maar nu was ik niet meer veilig voor hem. En op sinterklaasavond vond hij het nodig om me te verkrachten, terwijl ik sliep. Ik werd wakker van de pijn maar uit angst durfde ik dat niet te laten merken.

Met kerst heeft hij het nog eens geprobeerd maar stopte toen hij door kreeg dat ik wakker was. Ik was maar wat blij dat ik op 14 februari mijn sleutel kreeg en de volgende dag, zijn verjaardag, ben ik weggegaan. Het heeft nog even geduurd voordat mijn dochter bij mij mocht wonen van hem, terwijl zij bij de rechter had aangegeven dat ze bij mij wilde wonen en dat ook goed gevonden werd, heb ik tot Pasen moeten wachten.
En nu wonen we met z'n tweetjes, 1 konijn, 2 katten en 3 gerbils in een leuk klein huisje. Mijn dochter is happy, heeft leuke vrienden en volgens hun, een leipe moeder. En die leipe moeder laat zich steeds minder uit balans brengen door die... Ook al doet het pijn dat ik nog steeds mijn foto's niet heb, foto's van voor ons huwelijk, van mijn zoon en die van mijn dochter. Hij verzint steeds weer iets anders om ze niet te geven en het ergste wat hij heeft gedaan is mijn dromendagboek stelen, lezen en kopiëren en ze aan anderen laten lezen.
Dit dagboek was nodig voor mijn therapie i.v.m. de medicijnen die ik kreeg. Ik zou hier in het begin veel last van nachtmerries krijgen en als ik ze opschreef en dan meenam zouden we ze bespreken, vooral omdat het allemaal betrekking had op mijn jarenlange misbruik. En dat laat 'meneer' aan iedereen lezen als waar. En maar zeggen dat hij het dagboek niet heeft. Mijn jongste stiefzoon heeft me net voor het weekend verteld dat hij het wel heeft, het ligt in de kluis. Mijn stiefzoon heeft hij het ook laten lezen... en als je dat dan zo te horen krijgt doet dat zeer.

Ben wel blij dat hij het mij gezegd heeft, hij mocht van z'n vader ook niet bij mij komen, hij is 25, maar heeft nu al zoveel dingen gezien die niet klopten dat hij het ook gehad heeft met zijn vader. En hij is niet de enige, ook mijn zoon en schoondochter gaan hem nu steeds beter zien. Alleen de oudste 2 stiefkinderen, en vooral de oudste dochter, houden pa de hand boven het hoofd en verwijten Joyce dat ze bij mij woont. Mijn dochter kreeg zelfs van haar 'grote zus' te horen dat ze maar gauw naar mij moest gaan, dat ze steeds meer op mij ging lijken, en wat dacht je dat Joyce antwoordde: “Ik woon al bij haar en IK BEN BLIJ DAT IK OP MIJN MOEDER LIJK, IK BEN ER ZELFS TROTS OP”. En deze keer waren mijn tranen niet van verdriet maar van geluk.

Dus hebben we dit jaar een nieuwe start gemaakt, we hebben niet veel maar het is wel van ons, tenminste als de lening van de stadsbank over twee jaar is terugbetaald.
En met een dochter van 16 en een scooterwens is het 'winnen' van een grote geldprijs natuurlijk heel welkom, tot je er dus via jullie site achter komt dat het allemaal bedrog is.
Gelukkig ben ik al zoveel sterker dat dit geen al te grote impact heeft gehad op mij, maar toch...

Dus zoals je ziet, die jaren door een diep dal beslaan eigenlijk wel zo'n beetje mijn hele leven. Maar daar heb ik zelf nu verandering in gebracht, wat best wel eng is, maar nog 40 jaar zo leven is écht eng. Het is wel een heel lang mailtje geworden maar het valt niet echt in een paar zinnen te vertellen. En nu ik deze site ken zal ik daar geregeld kijken voor ik me ook maar weer iets laat aanpraten en me blij laat maken met een dode mus.

Laten ze die maar begraven, tegelijk met de bedrieger(s).