Mijn Motivatie

11 maart 2004

Van mijn jeugdjaren kan ik me herinneren dat er toen regelmatig mensen aan de deur kwamen om te collecteren, iets te verkopen of om op een andere wijze geld los te krijgen van mijn moeder.
Veel verhalen van de mensen aan de deur waren vaag. Maar voor mijn moeder waren er twee sleutelwoorden die meteen haar portemonnee deden trekken: “Goed doel”. Hoe de mensen er uitzagen deed er niet toe, als ze zeiden dat het om een goed doel ging dan geloofde mijn moeder ze en gaf ze geld.
Het is vast om die reden dat ik nooit iets geef aan deurcollectanten. Ik beslis liever in alle rust aan wie ik geef en wat ik geef. Want ik wens niet beduveld te worden, zoals mijn moeder ongetwijfeld vaak is overkomen.

Verder heb ik uit eigen ervaring kunnen constateren dat mensen vaak meer geloof hechten aan leken, fantasten en oplichters dan aan deskundigen en vakmensen. Ooit was ik elektronicus en service-monteur bij een muziekhandel. Ik mocht bijvoorbeeld dure Hammondorgels repareren bij de mensen thuis. (Of, wat véél erger was, tijdens bruiloften met dronken en lallende gasten om me heen!)
Als ik aankwam bij klanten met een probleem, kreeg ik soms meteen al te horen: “De buurman denkt dat er een draadje loszit.”
Ik zei dan altijd: “Dat is heel mooi, zo'n deskundige buurman. Hij heeft dan zeker ook wel gezegd waar dat draadje zit?”
Nee, dat had hij niet. Want hij had er geen verstand van, hij was schilder of elektricien. Maar hij wist wél dat er een draadje loszat.
Als ik vervolgens verkondigde dat het niet waarschijnlijk was dat het om een los draadje ging, had de klant bij wijze van spreken de telefoon al in de hand om mijn baas te bellen dat ik niet geschikt was voor mijn werk.

Datzelfde vréémde mechanisme zie je ook bij fantasten als bijvoorbeeld Bruno Santanera. Dit soort mensen slaken zomaar wat kreten over magnetisme, positieve spanning, negatieve spanning en elektromagnetische straling, gooien ze in een grote pan, voegen er een snufje Yin en Yang aan toe, roeren het geheel goed door elkaar en gieten er vervolgens een sausje van semi-wetenschappelijke hokus-pokus overheen, om het soepje vervolgens te verkopen als een wondermiddel tegen alle mogelijke kwalen. En de mensheid vréét het vaak ook nog massaal.

Ik vind het niet moeten kunnen dat er mensen zijn die met pure leugens een vermogen vergaren. Ik vind het überhaupt niet kunnen dat er grootschalig leugens verspreid worden, ook als niemand er een cent beter van zou worden.
Maar charlatans als Bruno Santanera (en vele anderen) kunnen al heel lang ongestoord hun gang gaan in Nederland. En als dat kan, dan moet het zéker ook mogelijk zijn dat er mensen opstaan die de waarheid verkondigen. Vandaar.