Leuke Cardiologen

De cardiologen van het Twenteborg-ziekenhuis in Almelo deugen! Dat is tenminste één lichtpuntje in deze donkere dagen. Bijzondere dank gaat uit naar Dr. Fauser.
De nationale postdienst van dit land werkt helaas iets minder accuraat, waardoor er bijna een zeer vervelende situatie was ontstaan.

Wat is namelijk het geval? Ongeveer tien jaar geleden misdraagt mijn toenmalige huisarts zich tegenover mij zodanig, dat het uitgesloten is dat ik ooit nog weer iets met hem te maken wil hebben.
Vanuit de gedachte dat er een vrije huisartskeuze bestaat, meld ik me dan bij diverse andere artsen in Almelo en omstreken.
Stuk voor stuk laten ze me weten - in meer of minder vriendelijke woorden - dat ik niet welkom ben bij ze! Ik ervaar dan ook dat er zeer schofterige huisartsen bestaan, bijna niet te geloven.
Laat ik meteen zeggen dat ik nooit één onvertogen woord heb geuit, niemand heb beledigd, niemand heb bedreigd en ook nooit geweld heb gebruikt. (Ik heb wel eens gehoord dat zoiets overigens wel eens helpen wil...)

Dictators hebben dus alleen macht tegenover mensen die zich min of meer onderdanig en afhankelijk opstellen. Dat blijkt hier maar weer eens, en dat is ook het laffe ervan.
Hoe maken de huisartsen misbruik van hun machtspositie? Door te weigeren om mij de noodzakelijke medicijnen voor te schrijven. Niet ingeschreven? Dan ook geen recepten!
Tien jaar lang ben ik nu - tevergeefs - bezig om ingeschreven te raken bij een huisarts, en tien jaar lang weigeren de huisarten om herhalingsrecepten voor mij uit te schrijven.
Gelukkig laat ik me regelmatig controleren door een specialist, cardioloog in dit geval, en daarbij schrijft deze ook een nieuw recept voor mij uit.

Afgelopen drie maanden ben ik weer eens actief bezig geweest om een recept via een huisarts te verkrijgen. Ik wil immers niet altijd de specialist hoeven lastig te vallen.
Nog altijd schijn ik op de zwarte lijst van de huisartsen te staan, want men negeert mij compleet.
Als de tijd dringt en ik zonder medicijnen dreig te geraken, ga ik dan toch maar naar de polikliniek.
Voor het maken van een afspraak voor een controleonderzoek is geen tijd meer. Ik leg de zaak voor aan de assistente en geef daarbij een geadresseerde en gefrankeerde enveloppe af, zodat het recept meteen naar mij gestuurd kan worden.
Tien dagen later heb ik de retourenveloppe nog niet terug, en ik heb nog maar voor een paar dagen medicijnen. Bijna tegen het eind van 2006 zal ik helemaal zonder komen te zitten!
Ik begin me grote zorgen te maken en me voor te bereiden op het feit dat de specialisten nu ook de kant kiezen van de huisartsen, onder het motto: geen onderzoek, geen recept.
Een paar dagen voor de kerst stel ik alle vijf cardiologen op de hoogte van mijn zorgen, verwijs ik naar eerdere gebeurtenissen [lees ook: Diversen/De Cardioloog en het ECG], deel ik mede dat het verdere verloop van mijn toestand via deze website te volgen zal zijn en wens ik iedereen toch prettige kerstdagen en een voorspoedig 2007.

Een dag later valt de enveloppe met het recept in de bus!
Wenskaarten zijn er binnen twee dagen, maar deze belangrijke enveloppe is dagenlang ergens blijven steken. Schaamtevol meld ik mij direct weer bij de polikliniek om de brief te herroepen en excuses aan te bieden.
Als ik daar aankom zit net een van de specialisten deze website te lezen, en kan hij na mijn uitleg er hartelijk om lachen. Leuke mensen, de cardiologen van het Twenteborg Ziekenhuis!