Mijn vriend de Holist (3)

Roland van den Berg. Dat is de naam.
Dat zegt u niets? Rasti Rostelli dan?
De artiestennaam van deze zeer bekende hypnotiseur is inderdaad bekender dan zijn echte naam.

Rostelli is het bekendst van zijn sensationele hypnoseshows en de weerstand die hij daarmee in sommige plaatsen oproept. Omdat Roland geen tegenstand kan velen, bestrijdt hij elke gemeente die hem probeert te dwarsbomen met succes via het gerecht. Ik kan daar weinig waardering voor opbrengen, want het komt er op neer dat schadelijke en duistere zaken in Nederland niet bestreden kunnen worden.
Naast sensatieshows geeft Rostelli ook hypnosetrainingen en seminars.

Karel droomt ervan om dezelfde macht over mensen te krijgen als Rostelli, en hij heeft zich ingeschreven voor een tweedaags Hypnose Seminar in Utrecht.
Dat seminar vindt plaats exact één maand nadat Karel getroffen is door een beroerte! En hij heeft de volledige kosten - duizend gulden - al voldaan.
Omdat Karel erg zuinig ingesteld is, heeft hij op de originele prijs honderden guldens korting weten te krijgen.
Wel vreemd eigenlijk dat hij grif f. 1000,-- betaalt voor een dubieuze cursus, terwijl gasten bij hem thuis de WC niet mogen doortrekken bij een kleine boodschap.

Omdat ik Karel steeds met klem heb gewaarschuwd om zich niet in te laten met mensen als Rasti Rostelli, heeft hij me ook niet verteld dat hij zich toch heeft ingeschreven.
Nu hij in het ziekenhuis ligt, neem ik de taak op me om hem af te melden bij de organisatie van het seminar en het betaalde geld terug te vragen.

Karel zelf denkt dan nog dat hij waarschijnlijk later alsnog aan het seminar kan deelnemen.
In zo'n geval vraag ik me af: wat moet er in vredesnaam gebeuren voordat hem iets duidelijk wordt? Is een beroerte nog niet erg genoeg?
De organisatie van het Hypnose Seminar is vol meeleven met Karel, maar wil niet direct overgaan tot terugbetaling van het geld.
In eerste instantie wil men Karel overplaatsen naar een weekeind in oktober, twee maanden later, en men biedt aan dat een vervanger zijn plaats kan innemen.
Na een week of drie, als Karel's toestand wat duidelijker is, schrijf ik ze: “Zoals het zich nu laat aanzien, is de waarschijnlijkheid dat Karel ooit nog weer eens aan een seminar zal kunnen deelnemen, erg klein. Karel is namelijk halfzijdig verlamd en heeft ernstige stoornissen in zijn spraakvermogen, coördinatievermogen, geheugen en zijn persoonlijkheid. Karel zal jarenlange revalidatie moeten ondergaan.”
Uiteindelijk, na vele maanden getouwtrek, wordt het geld teruggeboekt op de rekening van Karel.

Zo zijn er heel veel karweitjes op te knappen en zaken te regelen voor Karel, maar ze moeten wel gebeuren.
Gelukkig hoef ik niet alles alleen te doen, zijn kinderen zijn er ook nog. Die gaan echter weer naar hun eigen huis als Karel uit het ziekenhuis ontslagen wordt en aan een lang revalidatietraject begint.
Karel verblijft doordeweeks in het revalidatiecentrum en mag/moet in de weekeinden naar huis. Ik haal hem dan op en breng hem terug met mijn auto. Door het gesjor met de rolstoel en met Karel zelf, vind ik dat een heel zware klus.

Tijdens het jaar van de revalidatie heeft Karel volop tijd om na te denken over wat er in zijn leven is voorgevallen, maar hij handelt niet. Hij wil er nog altijd niet met zijn kinderen over praten.

Daarentegen droomt hij er nog altijd van weer helemaal beter te worden en weer door te gaan met zijn leven als therapeut, bij voorkeur als hypno-therapeut. Aan mijn houding moet hij wel kunnen merken dat ik zijn ideeën weerzinwekkend vind, maar verder doe ik er het zwijgen toe.

Het revalidatiecentrum boekt weinig succes, er verandert weinig ten goede in Karel's toestand. Hij is nog altijd grotendeels verlamd, spreken gaat moeilijk en hij kan zich alleen nog per rolstoel verplaatsen.
Karel neemt het besluit om terug te gaan naar zijn geboortestreek in de omgeving van Utrecht. Daar is een antroposofisch verpleeghuis, waar hij al na korte tijd terecht kan.

Omdat het voor mij een heel eind reizen is, kom ik maar één keer bij hem op bezoek.
Het is dan 2001 geworden. Het verpleeghuis ziet er perfect uit, maar het gaat niet zo goed met Karel.
Tijdens het gesprek vertelt hij mij echter trots dat hij in het tehuis andere mensen helpt en dat hij een cursus geeft.
Met verbazing vraag ik hem waar die cursus over gaat.
Karel kijkt me heel verwijtend aan en zegt: “over holisme natuurlijk!”
De man blijkt niets geleerd te hebben van zijn eigen leer en van zijn ziekte.

Twee jaar later wordt Karel uit zijn lijden verlost.
Dan overlijdt hij op 69-jarige leeftijd.
Hopelijk is het ook een bevrijding voor zijn kinderen.

Conclusie

De bedoeling van dit verhaal is om enig inzicht te geven in de wereld van alternatieve genezers en om te wijzen op de mogelijke gevaren als u met ze in zee gaat. Vooral als het gaat om éénpersoons-praktijken.
Dit verhaal maakt ook duidelijk dat het erg moeilijk is om de ware bedoelingen van een therapeut te doorzien.
Ook keurmerken en in het geval van Karel de vermelding: Lid van de beroepsvereniging van Neuro-reflex-therapeuten, zeggen niet veel omdat controles op het functioneren ontbreken.