De Cardioloog en het ECG (3)

Nu moet ik mijn aandacht verdelen over twee personen.
Ik begin te mopperen over de behandeling in de ECG-kamer en zeg dat het geen zin heeft om onder zulke omstandigheden metingen aan mij te verrichten.
De cardioloog is het met mij eens dat ik gewoon op de afgesproken tijd moet verschijnen, en niet een kwartier eerder.

Gelukkig neemt hij ook genoegen met de lijst met eigen metingen, die ik hem overhandig om te laten zien dat die van de polikliniek niet kloppen. Op een te hoge bloeddruk hoeft hij zich dus al niet meer te concentreren.

Maar mijn stellige voornemen om alles bij het oude te laten en geen uitgebreide onderzoeken te laten doen, vindt geen weerklank bij dr. Fast. Ik dacht dat hij door zijn ziekte wel een grote achterstand zou hebben opgelopen, maar de man neemt er alle tijd voor om mijn geval te onderzoeken.
Hij wil alles van mij weten, vraagt relevante dingen en heeft bedenkingen tegen medicijnen die ik al vele jaren gebruik.
Hij wil mij bijvoorbeeld weer een medicijn laten gebruiken, waarbij het nodig is dat ik mij minstens één keer per maand door de trombosedienst laat prikken voor een bloedcontrole.
Daar ben ik heel stellig over: er komt niets van in.
Verontrustender vind ik zijn plan om mij over een langere periode te laten monitoren.
“Denkt u aan opname?” vraag ik hem benauwd.
Nee, gelukkig is daar tegenwoordig een apparaat voor dat mensen thuis kunnen dragen. Opgelucht stem ik daar mee in.
Verder moet ik ook weer een echo laten maken, iets waar ik niet naar uitkijk.

Al met al ben ik zo minstens vijf maand, van januari tot en met mei, bezig met deze cardioloog. Terwijl het enige dat ik wil eigenlijk alleen maar een nieuw recept is.
Ook krijg ik nu van dr. Fast maar een recept voor korte duur, omdat hij van plan is om andere of nieuwe medicijnen te gaan voorschrijven nadat het onderzoek is afgerond.

Ik hou er een kattig gevoel aan over. Ik wil eigenlijk alleen maar rust en verder geen gezeur. Al die bezoeken aan de afdeling cardiologie komen mijn gezondheid niet ten goede.
Ook over het apparaat dat ik thuis moet gaan dragen, en dat ik precies op een bepaalde tijd moet afhalen en een dag later op dezelfde tijd moet terugbrengen, heb ik mijn bedenkingen.
Ik heb namelijk geen verdere informatie meegekregen, en voordat ik aan zoiets begin wil ik mij eerst grondig informeren over het doel en de werking ervan.

Het ergste van alles is, dat ik geenszins het gevoel heb dat het de cardiologen ook werkelijk gaat om het béter maken van patienten.
Ik heb sterk het gevoel dat zij alleen maar hun “fabriek” zo lucratief mogelijk willen draaiende houden.
Dat is op zichzelf niet zo erg, geld regeert immers de wereld, maar dat ik daarvoor mede gebruikt word, zint mij niet.

Bovendien lijkt het erop dat ik in de toekomst er zelf financieel door gedupeerd zal worden. De overheid is van plan om mensen die een jaar lang geen bezoek brengen aan huisarts en specialist een bedrag van € 250,-- terug te geven.
Dat bedrag loop ik dan mooi mis op deze wijze. Terwijl ik al tien jaar lang geen huisarts bezoek, en de verzekering dus ook geen huisartsbijdrage voor mij hoeft te betalen.
Redelijk krom allemaal, nietwaar? Verder