Gratis busreis met demonstratie

Mijn (nu ex-) man besluit om op het huis-aan-huis verspreide foldertje over een busreisje te reageren en ons op te geven. Vanwege de cadeautjes.
Van de reis door ‘prachtige natuur’ weet ik niets meer, dus veel indruk heeft die niet gemaakt. Als we aankomen bij het restaurant waar de demonstratieverkoop plaatsvindt, krijgen we eerst de gratis kop koffie.
De man van de organisatie houdt een welkomstpraatje en vertelt dat we na zijn verhaaltje een maaltijd gepresenteerd krijgen. Die maaltijd bestaat uit een kommetje dunne instant-soep. De rest van de maaltijd is niet bij de prijs van f. 12,50 per persoon, inbegrepen. Dus dat is voor velen al een eerste domper, de soep vult niet. Ook is alleen het eerste kopje koffie gratis, de rest van de dag kun je wel van alles bestellen, maar dan tegen prijzige tarieven.
Van het ‘gezellige’ restaurant waar we naar toe zouden gaan, zien wij helaas niet veel. We worden naar een grote, grijsgrauwe zaal gevoerd waar een lange rij met tafels aaneen geschoven staat. Waar wij dan maar een plekje zoeken.
Omdat we toch iets te eten willen hebben gaan we naar buiten om snel een patatje te halen, maar eenmaal weer binnen gaat de deur op slot. Dus van ontsnappen tijdens het verkooppraatje, en de stad in om rond te kijken, komt helaas niets. We hebben nog hoop dat het inderdaad een ‘korte’ demonstratie is, maar pas drie uur later gaan de deuren weer open!

De demonstratie is allesbehalve vriendelijk en rustig. Het gaat om ‘gezondheidsartikelen’, zoals schapenvellen voor in bed, ‘pannen voor gezond koken’ en een massagemat op een stoel. De verkoper maakt gebruik van microfoon en een installatie die knetterhard staat, dus je afsluiten voor het flutverkooppraatje zit er niet in. Ook is zijn stem niet echt prettig om lang naar te luisteren.
Voor mij is de lol van het ‘gezellige’ uitje al lang vervlogen, en het enige wat ik hoop is dat we snel weg kunnen. Na praatjes over de pannen en het arme schaap komt dan de demonstratie van de massagestoel. Eigenlijk massagemat, want dat is wat je krijgt voor de f 700,-- die hij moet kosten. Volgens de man is iedere dag tien minuten genoeg om je voor de rest van je leven van rugpijn af te helpen.

Een wat stevige dame gaat op zijn verzoek in de stoel liggen en na tien minuten staat ze “helemaal fit en opgeknapt” weer op. Volgens de dame viel ze zelfs in slaap, zó ontspannend is de massagestoel. Aangezien ik al jaren kamp met diezelfde problemen, port mijn man mij om die stoel ook te proberen. Ik heb daar totaal geen zin in, een beetje in een stoel liggen met zo'n zestig paar ogen op mij gevestigd en een kwelende verkoper die maar blijft vragen of je wel lekker ligt. Helaas ziet de verkoper mijn man's aansporing, en neemt mij mee om op de stoel plaats te nemen. Van een ‘ontspannende’ massage is er absoluut geen sprake, het is pijnlijk en veel te hard. Volgens de verkoper, aan wie ik dat duidelijk doorgeef als hij vraagt of het lekker is, lig ik gewoon niet goed. Maar wat hij ook beweert, ik lig niet prettig en hoe iemand bij dit gebeuk op je lijf zou kunnen inslapen, is mij een raadsel. Ik ben dan ook blij als mijn beproeving over is en ik weer aan de tafel kan plaatsnemen. Hopelijk laten ze mij nu met rust. Maar helaas, blijkbaar heeft de verkoper door dat mijn man meer op de reactie van de dame afgaat, dan op die van zijn eigen vrouw. En hij probeert mij zo ver te krijgen dat ik er mee instem zo'n belachlijk duur matje te kopen. Volgens mij krijg je alleen maar meer last van je rug, je bent beter af met een pijnstiller op zijn tijd.

De man blijft het geval maar aanprijzen, haalt de dame er nog eens bij, en ook een aantal personen na mij die ook ‘enthousiast’ zijn en ‘hem vast en zeker’ gaan kopen. Maar ik blijf bij mijn standpunt, ik heb er géén profijt van. Alleen maar pijn, en ben dan ook niet van plan om zoiets voor mijn rugklachten te gaan kopen. Vooral niet als het ook nog eens zo idioot duur is. De dame die “in slaap viel” hoort volgens mij bij de organisatie, want niemand maakt mij wijs dat er mensen zijn die dat gebeuk prettig vinden, of het moeten masochisten zijn.

De stemming bij mij, en vooral bij mijn man omdat ik niets wil hebben en mij niet laat ompraten, daalt steeds verder. En als er dan ook nog twee mensen met een kar vol allerlei andere ‘gezondheids’rotzooi langskomen, gaat mijn man toch overstag en koopt hij een armband. Zo'n “Hoogwaardig Goldplated” geval met twee koperen “energiepunten”, voor f 25,--. Oké, het ding zit in een mooi doosje met een kleurige beschrijving: in het Chinees. Maar als ik een tijdje daarna diezelfde armband, zonder doosje, voor nog geen tien gulden bij het Kruitvat zie liggen, heb ik voor de rest van mijn leven genoeg van dit soort ‘gezellige reisjes met korte verkoopdemonstratie’.

De geschenken krijgen we gelukkig nog wel, maar het gaat met moeite. Zou het er aan liggen dat wij niets duurs gekocht hebben? Van andere mensen, die duizenden guldens hebben uitgegeven, wordt uitermate vriendelijk afscheid genomen. Het cadeautje dat wij beiden krijgen is een plastic tasje met drie worsten en wat broodbeleg. Volgens de folder is de waarde minstens f 35,---, maar als ik naar de markt ga kan ik datzelfde kopen voor een gulden of vijf.

Zoals u begrijpt is de gebeurtenis al van een aantal jaren terug. Gelukkig zie ik de foldertjes met busreisjes niet meer. Tegenwoordig krijg je een ‘persoonlijke’ uitnodiging om je “prijs” in ontvangst te komen nemen. Je moet dan wel op eigen kosten naar een zaaltje ergens in de omgeving, en gegarandeerd is de ‘korte demonstratie’ weer zo'n ellenlange zit in een afgesloten ruimte!

R. de J., Enschede [16 november 2011]