Bedorven

De letterlijke betekenis van corrupt is: bedorven, beschadigd en aangetast.
Hier het verhaal van een man bij wie deze eigenschappen in zijn privéleven aanwezig zijn.
Ik heb het vermoeden dat steeds meer mensen ergens in hun leven corrupt raken. En als zij dan een maatschappelijke positie bekleden met macht, dan zullen ze ook daarin zich corrupt gedragen.

Ik ontmoet Henk in een kringloopwinkel als hij me aanspreekt op de singletjes en LP's die ik heb gekocht. Hij zegt ook een muziekliefhebber te zijn, met een voorkeur voor The Dogs.
Omdat ik denk dat ik nog ergens Dogs-platen heb liggen, komt Henk na een aantal telefoontjes bij me langs.
Mijn gedachte dat ik wel snel met hem klaar zal zijn, is fout. De eerste drie uur praat Henk alleen maar. Over zichzelf. Over zijn slechte relatie met zijn familie, over problemen in zijn huwelijk, over zijn voormalig werk, over zijn hobby's, over zijn bezoeken aan psychiaters en over de overlast van auto's in zijn straat.
Daarna gaat hij zitten zoeken in de bak met singles die ik voor hem heb klaargezet. Na heel lang zoeken besluit hij geďnteresseerd te zijn in een paar plaatjes. Omdat ik allang gesnapt heb dat het onderhandelen over de prijs een vermoeiende strijd zal kunnen worden, geef ik hem de plaatjes maar cadeau. Samen met een door mijzelf uitgebracht singletje en de enige Dogsplaat die ik heb kunnen vinden.
Het singletje heb ik grondig schoongemaakt voor Henk en verpakt in een nieuw blanco hoesje, bij gebrek aan de originele fotohoes.
Henk laat blijken dat hij erg op fotohoesjes is, omdat die altijd een mooi tijdsbeeld geven, volgens hem.
Ik ben van mening dat dat veel meer het geval is voor de tijd dat er nog geen of nauwelijks fotohoesjes bestonden, en dat de opdruk op simpele papieren hoesjes met een gat in het midden vaak een veel mooier tijdsbeeld weergeven. Mijn eigen verzameling bestaat voor meer dan 80% uit dergelijke oude hoesjes. Vaak zijn ze ook blanco, vandaar dat ik niet zo hecht aan singlehoesjes, in tegenstelling tot LP-hoezen, die wel essentieel zijn.

Een paar weken later komt Henk onaangekondigd langs. Ik laat hem binnen, hoewel ik er helemaal niet van hou dat mijn 'tijdsschema' in de war geschopt wordt.
Henk komt alle plaatjes die ik hem geschonken heb terugbrengen. Hij heeft ze afgekeurd!
Ik ervaar het als onfatsoenlijk als iemand plompverloren cadeautjes komt terugbrengen.
Wat ik echter gestoord vind, is dat het Dogs-singletje nu ineens zónder nieuw papieren hoesje is.
Dat vindt Henk kennelijk nog wel de moeite om te houden. Ik vind het kinderachtig, als je iets terugbrengt breng het dan compleet terug.

Vervolgens laat Henk mij een vijftal singletjes met fotohoesjes zien van voor mij onbekende en oninteressante artiesten. Hij vraagt of ik daar misschien in geďnteresseerd ben. Ik zeg dat er al minstens een miljoen singles door mijn handen zijn gegaan, dat mijn verzameling redelijk compleet is, dat ik geen plaatjes uit die tijd verzamel en dat de kans wel érg klein is dat iemand mij nog kan verblijden met iets nieuws op muziekgebied.
Henk had dat kunnen weten als hij ook maar een béétje interesse had gehad voor mijn - veel beknoptere - verhaal over mijn muziekleven. Achteraf gezien vraag ik me ook af of hij wel van plan was geweest om mij die plaatjes te schenken. Wellicht had hij ze willen verkopen.

Henk begint daarna al weer snel over zijn eigen leven uit te wijden. Hij blijkt vaker mensen aan te spreken in winkels en op beurzen, en hij heeft veel telefonische contacten overal in de wereld in verband met zijn hobby's.
Henk beklaagt er zich over dat mensen, na een eerste vriendelijk en langdurig gesprek, zich daarna soms plotseling zo bot en kortaf tegen hem opstellen.
Ik zeg maar niet dat ik wel enig idee heb hoe dat komt. Henk is zó vervuld van zijn eigen leven en zijn eigen problemen, dat hij totaal geen oog heeft voor wat anderen wensen.
Zo heb ik het er al een paar keer nadrukkelijk over gehad dat alle nieuwe platen die ik nog te koop heb op mijn eigen website staan.
Henk heeft gedurende alle telefoontjes en bezoeken nog niet één keer gevraagd hoe hij op die website terecht kan komen. Hij heeft zelfs nog nooit naar mijn e-mailadres gevraagd. Zijn adres heb ik uiteraard wél. Hij heeft nog maar net een nieuwe computer en hij weet al wel bepaalde websites te vinden, maar naar die van mij taalt hij niet.

Dan haalt Henk voor de zoveelste keer uit naar de politie in zijn woonplaats, die niet wil ingrijpen als er harder dan de toegestane 30 km wordt gereden in zijn straat.
Zelf rijdt Henk 10 kilometer te hard op een levensgevaarlijke afslag waar al vele doden zijn gevallen, en waar het stikt van de waarschuwingsborden dat 70 km de limiet is.
Henk zegt bezwaar te hebben gemaakt tegen de bekeuring, onder verwijzing naar de situatie in zijn eigen straat. En de afwijzing van dat bezwaar noemt Henk corruptie.

Ik zeg dat ik wel heel wat ernstiger vormen van corruptie ken, en besluit om een eind te maken aan het gesprek. Ik kan mijn tijd wel zinvoller besteden. Bijvoorbeeld met het schrijven van dit stukje.