“Leven vanuit je kern” (2)

Positief denken kan ziektes beïnvloeden

In de krant van zaterdag 7 januari 1995 word ik geconfronteerd met een bijna paginagroot artikel met bijbehorend portret van twee dames die ik voorlopig liever niet meer zou zijn tegengekomen, in welke vorm dan ook.
Staand Ibolya H. en zittend de veel jongere Corinne S.
Breed lachend, en demonstratief de door mij gemaakte brochure tonend!
De foto alleen al voelt als een regelrechte provocatie.

Boven de kop “Positief denken kan ziektes beinvloeden” staat een kleinere kop “Cursus leert patiënt anders om te gaan met ernstige kwalen”.
En over welke kwalen hebben we het dan? Zo vraag ik mij meteen af. Het antwoord is al in de eerste zin van het artikel te vinden: kanker en aids!
Het duo, en vooral Corinne S., wil zich gaan werpen op mensen met kanker en aids, dat is te gek voor woorden!
Ik maak mij zorgen. Zoals ik eerder al had geconstateerd zijn deze twee absoluut niet gekwalificeerd om te kunnen omgaan met zulke zware ziekteverschijnselen. En als ze het wél waren dan zouden ze beslist niet op deze wijze in de publiciteit willen komen.

Mogelijk ben ik de enige die met zekerheid weet hoe gevaarlijk de dames bezig zijn, en er ook iets aan kan doen.
Ik besluit om de journalist van de krant op te bellen en te vragen hoe het interview tot stand gekomen is.
Het verbaast me niet als ik van de jonge redacteur te horen krijg dat de dames hem zelf met een enthousiast en indringend verhaal hebben benaderd.
Als ik wat achtergrondinformatie over de vrouwen vertel, begint de journalist langzamerhand door te krijgen dat hij gemanipuleerd en misleid is.
Ik hoop dat hij zelf op zijn positieve verhaal over het duo zal willen terugkomen, maar hij adviseert mij om een ingezonden brief te schrijven. Dan zal hij zorgen dat die geplaatst wordt.

Ik stuur de volgende brief, en die wordt ook meteen geplaatst:

Ingezonden brief

““Positief denken kan ziektes beďnvloeden” (zaterdag-bijlage Extra) beweren twee Oldenzaalse dames namens de Amerikaanse arts/schrijver Carl Simonton. Positief denken is uiteraard geen uitvinding van deze Amerikaan en nog minder van het duo S./H. Sterker nog, ik zou de twee aanraden om zelf eerst enige jaren een cursus positief denken (én handelen) te gaan volgen alvorens zich te durven wagen aan de enorme problemen van mensen met ongeneeslijke ziekten. Gelukkig kan ik mij niet voorstellen dat er mensen zijn die, met de dood voor ogen, zich zullen aanmelden voor een paar lessen ‘omgaan met ziekzijn’ van een cursus die enkel gebaseerd is op uitspraken van een onbekende Amerikaan. Het idee alleen al!
Voordat ik mijn ziel en zaligheid in handen zou leggen van de Oldenzaalse cursusleidster(s) zou ik in ieder geval zekerheid willen hebben over de aanwezige bevoegdheid, deskundigheid, betrouwbaarheid, eerlijkheid en oprechtheid.
Dat er bijvoorbeeld een deurwaarder ingeschakeld moet worden om door het ‘instituut’ gemaakte schulden te incasseren, zegt al iets.
Maar dat de Oldenzaalse vrouwen alle mogelijke moeite doen om in de publiciteit te komen met hun, toch zeer delicate, activiteiten lijkt mij veelzeggend genoeg!
De Simonton-therapie werkt dan ook alleen voor S. en H. zelf: zoek mensen die sterk lijden en hulp nodig hebben en door je eigen onvrede en onmacht op hen bot te vieren ga je jezelf beter voelen!
Jammer dat ik niet positiever kan zijn.”

Gelijktijdig stuur ik ook een incasso-opdracht naar Deurwaarderskantoor Zijsling in Almelo. Ik zou me zelf schuldig maken aan leugens, als ik dat niet zou doen.
Als Corinne S. de eerste aanmaning van de deurwaarder heeft ontvangen dan belt ze met hun kantoor, dan schrijft ze hun een zielige brief en dan stuurt ze hun alles over mij waarmee ze mij maar zwart kan maken, zoals de ingezonden brief in de krant.
Een treffende alinea uit haar brief:

“Ik hoop dat ik U hiermee voldoende heb ingelicht, en dat U zich betreffende Uw cliënt Dhr Waanders, een minder eenzijdig beeld kunt vormen, en deze zaak op een rechtvaardiger manier zult kunnen afhandelen.”

En kennelijk werkt haar manipulatie op de mannen van het deurwaarderskantoor. Ze adviseren mij om de vordering te laten vervallen.
Omdat ik daartoe niet bereid ben, doen ze nog een tweede poging bij Corinne S.
De reactie daarop is, volgens de deurwaarder: “Mevr. S. deelde ons daarop mede dat zij, noch iemand anders van de inmiddels opgeheven stichting uw vordering erkent. Betaling zal dan ook niet volgen.”
De inmiddels opgeheven stichting??? Welke stichting? Ik weet van geen stichting! Wat een loeders.
De deurwaarder acht het risico dat mijn vordering voor de rechtbank wordt afgewezen te groot, en adviseert mij om de zaak te sluiten. Ik mag nog wel f. 60,-- betalen voor zijn werkzaamheden, zo blijkt later.

Een dag later blijkt deurwaarder Zijsling nog een handgeschreven dreigbrief van Corinne S. te ontvangen. Ze gaat nu in de aanval tegen het deurwaarderskantoor, ze wil niet meer lastiggevallen worden met mijn vorderingen. En gezien de gebruikte termen en de zinsbouw lijkt ze hulp gehad te hebben van een jurist. Deze brief is minder kinderlijk dan eerdere.

De deurwaarder handhaaft het advies aan mij en wil het dossier graag sluiten.
Hij doet maar, ik blijf nog wel even bezig met de Oldenzaalse dame, die ooit haar aardse naam Corrie inruilde voor het ‘spirituele’ Corinne.
Ik blijf haar bestoken met aanmaningen en met nieuwe facturen voor geleverde zaken en voor nooit terugbetaalde leningen (van f. 10,--).

Medio april krijgen Corinne S. en Ibolya H. er genoeg van, en de derde episode van deze soap gaat van start. Verder