CNR Records (1)

Diwa LP-3 Electric Johnny

[12 december 2013]

Het is 1974. Ik heb een postorderbedrijf in grammofoonplaten en boeken, en ik ben pas een eigen platenlabel, genaamd DIWA Records, gestart.
In die tijd begint het fenomeen illegale plaat (Engels: bootleg) op te komen en voor problemen te zorgen. Sommige ondernemingen, diensten en artiesten worden ermee benadeeld. Ik besluit om al mijn uitgaven zo legaal mogelijk te produceren. Als ik hoor dat er een illegale LP van mijn favoriete Indo-Rockgroep Electric Johnny and his Skyrockets dreigt te gaan verschijnen, ga ik proberen dat te voorkomen.

Ik neem contact op met de platenmaatschappij die in het bezit is van de opnamen. Het is de B.V. Grammofoonplaten Maatschappij CNR te Leiden. Mijn eerste contact is met de heer B. Biersma, sales manager. Hij laat schriftelijk weten dat CNR niet ge´nteresseerd is om nog iets te gaan doen met de desbetreffende opnamen uit het begin van de jaren zestig. Maar hij heeft wel een voorstel om een LP voor mij samen te stellen die dan op mijn eigen DIWA-label zal uitkomen. Het lijkt me een goed voorstel, en ik ga accoord.

Daarna moet er nog heel wat geregeld worden: contracten en vrijwaringsverklaringen tekenen, toestemming van auteursrechten-organisaties vragen, auteursrechten betalen, hoesfoto en hoes-tekst leveren, label-logo leveren, enz.
Mijn volgende contactpersoon bij CNR is H. v.d. Zwan, Label-manager. Hij regelt de persing van de LP en het drukken van de hoes.
In januari 1975 is de plaat klaar, en ga ik de eerste duizend exemplaren zelf ophalen in Leiden. Met mijn kleine groene Morris Mini, waar ik eerst de passagiersstoel en de achterbank uit heb moeten halen!

Na de lange rit (Hengelo-Leiden) met de zwaarbeladen Mini, kom ik veilig thuis en ga natuurlijk direct de plaat beluisteren. Terwijl ik daarmee bezig ben, hoor ik niet dat mijn auto - met alle platen er nog in! - van achteren aangereden wordt door een automobilist die uit de bocht vliegt! Gelukkig zijn de platen niet beschadigd, maar de auto wel.

De nieuwe plaat moet aan de man gebracht worden, en ik doe het nodige aan reclame en promotie. De plaat wordt ook op de radio gedraaid, en de belangstelling groeit.
Dat CNR ons contract niet is nagekomen door in plaats van de afgesproken volkleur hoes een veel goedkopere zwart-wit hoes te leveren, is nog daaraan toe. Maar wat men mij korte tijd na het uitkomen van de plaat flikt, is regelrecht rampzalig en schandalig.

CNR brengt de LP zelf ook uit, op haar eigen label en met een verkoopprijs die bijna de helft is van wat ik moet vragen. CNR heeft daarbij mijn hoes, met de door mij geleverde foto en informatie gebruikt, en zelfs de persmatrijzen die door mij betaald zijn en mijn matrijsnummers (LP-3-A en LP-3-B) hebben. En dat krap vier maanden na het verschijnen van mijn uitgave!