Multimedia Center Almelo:
De Slechtste Computerwinkel van Nederland

[1 augustus 2012]

Multimedia Center aan de Woonboulevard in Almelo heeft zich drie jaar achtereen “Beste Computerwinkel van Nederland” mogen noemen. En dat laat men ook op manshoge spandoeken aan de winkel, op facturen en op internet weten. En hoe is men aan zo'n kwalificatie gekomen? Enquétes onder de klanten, zou je denken? Nee, via een soort (mij onbekende) branche-organisatie, genaamd ICTWaarborg. Die organisatie heeft aan de hand van o.a. een videopresentatie deze winkel als beste van heel Nederland beoordeeld.
Ik heb zo mijn twijfels over deze “verkiezing”, maar die laat ik nu even buiten beschouwing. Na ons bezoek van gisteren weet ik in elk geval één ding zeker: Multimedia Center Almelo is voor ons de “Sléchtste Computerwinkel van Nederland”!

Mijn HP Media Center-computer

Omdat ik eerder al eens een video-adapter heb laten testen, waarvoor men geen kosten rekende, en vanwege het predikaat “Beste computerwinkel”, veronderstel ik dat het wel veilig is om mijn defecte computer hier te laten repareren. Ik verwacht dat men heel zorgvuldig zal omgaan met de apparaten van klanten, en dat men voor geen gat te vangen is als het om repareren gaat. Ook al gaat het om een al wat oudere computer.

Zelf heb ik alle onderdelen van de computer al getest en doorgemeten, en ik ben tot de conclusie gekomen dat het alleen nog aan het zg. moederbord kan liggen. Om het moederbord toegankelijker te maken en om er zeker van te zijn dat niemand bij mijn persoonlijke gegevens kan, verwijder ik alle onderdelen van de computer die niets met het probleem te maken hebben.
Op een A4-vel print ik netjes álle gegevens van mijzelf en de computer, inclusief klachtomschrijving en mijn eigen bevindingen. Dat scheelt zoeken en heen en weer gevraag.

Alhoewel de meest kwetsbare onderdelen door mij verwijderd zijn en de computer niet werkt, verpak ik het apparaat goed in kussens en vervoer hem in een boodschappentrolley.
De medewerker die mij helpt, begint het apparaat direct te onderzoeken, en komt tot dezelfde conclusies als ik: het moederbord is stuk. Repareren kan Multimedia Center Almelo echter niet, men kan niet aan een identiek moederbord komen. En het enige bord dat men heeft en dat mogelijk zou kunnen werken, wijkt teveel af en heeft te veel nadelen. Bovendien zouden de kosten uitstijgen boven de prijs van een nieuwe computer.

Tijdens de werkzaamheden, als de medewerker per ongeluk zijn eigen computer uitzet en moet wachten totdat die weer is opgestart, kijk ik zo eens naar al die akelig sombere zwarte computers met zwarte toetsenborden die er op een rij staan, en vraag ik of men die kleur inmiddels niet goed zat is. De jongeman kijkt verbaasd en zegt dat de kleur hem niks uitmaakt en dat de computer alleen maar een stuk gereedschap is dat gebruikt moet worden.
Ik maak duidelijk dat ik er anders over denk, en dat mijn computers ook sieraden zijn, waar ik heel zorgvuldig mee omga. Mijn zilvergrijze HP computer heb ik zes jaar lang gebruikt, en er zit nog geen krasje op. En dat wil ik graag zo houden, zeg ik met nadruk tegen de man.

Om helemaal zeker te weten of het moederbord defect is, zou men het nog speciaal moeten gaan testen. Dat zou ongeveer een week kunnen duren, en € 30,-- gaan kosten. Ik besluit er mee accoord te gaan.
Als de reparatie/afgiftebon is geprint en wordt overhandigd, zie ik dat mijn adres niet juist is. Terwijl dat toch duidelijk op mijn begeleidend schrijven staat en zojuist ook nog mondeling is besproken.

Onder “Klacht/Gewenste werkzaamheden” staat:
“systeem krijgt geen beeld meer. Meneer heeft gebeleidend schijven bijgeleved”.
Vier fouten in één regel? Zal wel aan het zwarte toetsenbord liggen!

Als de computer na een week onderzocht is, en we het apparaat weer komen ophalen, zie ik op de factuur staan: “We zijn tot de conclusie gekomen dat het moederbord defect is.” Maar dat hadden we toch allebei al een keer geconcludeerd? Wat is er nog meer gedaan om dat vast te stellen? Dat staat nergens vermeld.
Dan vraag ik aan de medewerker wat er zo afwijkend aan mijn computer is dat ik in plaats van 20 euro voor een standaard-onderzoek, vijftig procent méér moet betalen. De medewerker vraagt het na, en het blijkt om een fout van zijn collega te gaan.

Als ik na het afrekenen nog eens goed kijk naar de voorzijde van de computer, die inmiddels weer tussen de kussens in het wagentje ligt, dan zie ik tot mijn afschuw het volgende beeld.

Mijn beschadigde LightScribe DVD-Writer

Een zéér ontsierende, diepe en verse kras op de klep van de LightScribe DVD-Writer. Een kras die ik zelf nooit of te nimmer zou kunnen maken, want daarvoor ben ik te voorzichtig met mijn apparaten! Tot op heden kan ik me zelfs niet voorstellen hoe zo'n kras - die op zichzelf niet zo heel groot is - per ongeluk zou kunnen zijn ontstaan. We beginnen dan ook sterk het vermoeden van opzet te krijgen!
Hier wordt ik letterlijk misselijk van, ik heb hier zo'n gruwelijke hekel aan, want ik weet dat zo'n schade nauwelijks meer te herstellen zal zijn.

De medewerker, die al weggelopen is, ziet dat we zijn blijven staan en komt terug. Naar adem happend, zeg ik dat ik niet accoord kan gaan met deze beschadiging. En dat ik bij het afgeven nog zo gezegd had, dat de computer onbeschadigd moest blijven.
De man gaat overleggen en komt terug met het verzoek om een dag geduld, zodat men de video-opnamen die men permanent maakt van alles wat er in de zaak gebeurt, eerst kan bestuderen. Ik zeg dat ik ook mijn eigen foto's van een nog onbeschadigde computer, gemaakt vlak voor de afgifte, kan laten zien.
Ik ben echter blij dat ik dit sombere mausoleum met al zijn zwarte apparaten nu zo gauw mogelijk kan verlaten, want ik begin er mijn buik van vol te krijgen.

Maar het ergste moet nog komen. De volgende dag 's ochtends belt er al iemand terug.
Van de bewakingsbeelden verwacht ik niet veel, want de eenvoudige webcams die ik heb zien hangen, kunnen niet elke plek en elke handeling precies vastleggen. En inderdaad: men heeft niks bijzonders op de beelden kunnen zien. Men heeft niet kunnen zien of een medewerker met een schroevendraaier in het klepje heeft zitten krassen. De Multimedia-man is er dus niet van overtuigd dat de beschadiging bij hen ontstaan is.
Daarop raakt mijn vriendin - die de man aan de lijn heeft - gepikeerd, en zegt dat ik zo extreem zuinig ben op mijn computers, dat zo'n kras nóóit kan voorkomen bij ons. En ze wijst er ook nog even op hoe goed we het apparaat verpakt hebben tijdens het vervoer.
Ze zegt terecht dat de computer nu pas écht stuk is voor mij!
De man vindt het allemaal maar overdreven. En wat we nu dan precies verwachten van hem, vraagt hij op defensieve toon. Alsof het ons om een riante schadevergoeding zou gaan! Mijn vriendin zegt op gedecideerde toon: “Als u voor een nieuwe klep zou kunnen zorgen, dan zouden we tevreden zijn.”
Volgens de man moesten we de computerkast maar brengen, of alleen de klep, dan zou hij wel proberen er een te vinden...

Mijn vriendin brengt dan ook nog te berde de zeer slordige staat waarin de computer aan ons is teruggegeven. Alle kabels liggen gewoon los in de computer, niets is meer aangesloten. Zelfs kabels die niets met het moederbord te maken hebben, zijn losgekoppeld. Veel schroeven zijn niet aangedraaid en zitten dus los. De zijkant van de kast had er spontaan af kunnen gaan, doordat de schroeven niet aangedraaid zijn. De klep van de apparaatruimte bovenop is ingedrukt, en bovenal zitten er overal ook nog eens vuile vlekken, kleine krasjes en deukjes! Het is één grote ramp.

De man aan de telefoon kaatst terug met te zeggen dat het apparaat stuk is en niet reparabel. Voor hem is het alleen maar schroot, oud ijzer geworden, rijp voor de dump. En daarom hoefden ze er niet meer voorzichtig mee om te springen. Zo is dus de mentaliteit van Multimedia Center Almelo!
Gelukkig is de onze heel anders. Wij danken nooit oude apparaten af, wij verzamelen ze zelfs en knappen ze weer op. Mijn HP-computer kan nog vele jaren dienst doen, met een vervangend moederbord. Op internet hadden we er al diverse gevonden met prijzen vanaf een paar tientjes.
Dit was ook meegedeeld aan de eerste medewerker, die de computer controleerde. Hij wist dus dat we de computer met zekerheid weer werkende zouden (willen) krijgen.

De computer heeft € 1200,-- gekost, en bevat zeer veel extra onderdelen (zoals een extra harde schijf in een schuiflade) die destijds niet standaard waren, en die allemaal in perfecte staat verkeren en werken. Zoiets gooi je toch niet zomaar allemaal weg, omdat er maar één onderdeel stuk is!

Dat we niet de enige klanten zijn met problemen, hebben we ervaren gedurende de korte tijd dat we in de winkel zijn geweest. Minstens vier mensen hebben we langs zien komen met klachten over een reparatie. Bij de een is de muis zoek, een ander kan helemaal niet meer bij zijn bestanden komen en weer twee anderen hebben problemen met hun wachtwoorden na de reparatie. Wiens schuld het is, weet ik niet, maar een goede winkel probeert zulke problemen altijd bij voorbaat te voorkomen.

Als Multimedia Center aan de Woonboulevard in Almelo nog éénmaal weer een gunstige beoordeling krijgt van ICTWaarborg of ICTWijzer, dan maken we er een zaak van. Want zoiets mag niet gebeuren. Laat de winkel eerst maar eens leren hoe men wérkelijk met klanten en service omgaat. Want men heeft nog een lange weg te gaan.